The Shifting Landscape of Heart and Soul

 

In my work, there is no fixed point of origin. There is a landscape that continually shifts—an inner space where heart and soul touch, turn, dissolve, and reappear. Nothing stands still. Everything lives in constant motion, like light gliding across a field that never fully reveals itself.

 

Abstraction rises from a depth that carries no name. It emerges as a pulse, a direction without contour, a gesture that precedes form. The heart opens within that movement—not as sentiment, but as force, as rhythm, as an immediate presence that seeks to speak through my hands.

 

Figuration appears from another layer, a depth that does not ask for understanding but for recognition. A face, a body, a presence that reveals itself without being summoned. The soul breathes in that appearance—not as concept, but as a space where the invisible wishes to become visible.

 

And within this movement, a thought resonates: “La claridad no nace de la razón, sino de la herida.”
Clarity is not born of reason, but of the wound. (María Zambrano)
It is precisely there—in the opening, in the fracture, in the not‑knowing—that my work finds its direction.

 

As I work, the sources shift places. Abstraction becomes apparition. Figuration becomes impulse. The heart descends into the depths. The soul moves outward. There is no hierarchy, no scheme, no order that holds. Everything is movement.

There exists a form of knowing that does not precede the work but arises within it—within the movement itself. A knowing that does not choose between heart and soul, but allows both to speak in their own language. A knowing that does not seek certainty, but attention. It is a clarity that does not stand apart from darkness, an insight that does not lie outside of me, but emerges in the moment I allow it.

 

When I work abstractly, an inner current vibrates that cannot be captured in recognition. When I work figuratively, a presence appears that wants to be seen—a humanity that comes forward. Yet these movements are not bound to their names. Abstraction may appear as soul. Figuration may speak as heart. Their roles shift, blur, dissolve.

 

My work arises within this shifting landscape. Not from a predetermined style. Not from a need for coherence. Not from a rational program. It arises from an inner necessity that seeks a different form each time—abstract, figurative, in between, or beyond.

 

I do not follow consistency. I follow the movement that presents itself. A movement that does not ask for explanation, but for presence. A movement that does not ask for control, but for surrender. A movement that does not ask for direction, but for fidelity.

In that field, in that continual shifting, I recognize the truth of my artistic practice:
“The truth of an artist does not lie in consistency, but in fidelity to the inner movement that presents itself.”

 

 

Het wisselende landschap van hart en ziel

 

In mijn werk bestaat geen vaste oorsprong. Er is een landschap dat voortdurend verschuift, een innerlijke ruimte waarin hart en ziel elkaar aanraken, omkeren, oplossen en opnieuw verschijnen. Niets staat stil. Alles leeft in een voortdurende beweging, zoals licht dat over een veld glijdt dat nooit helemaal zichtbaar wordt.

 

Abstractie welt op uit een diepte die geen naam draagt. Een beweging die zich aandient als een polsslag, een richting zonder contour, een gebaar dat voorafgaat aan vorm. Het hart opent zich in die beweging, niet als sentiment, maar als kracht, als ritme, als een onmiddellijke aanwezigheid die door mijn handen heen wil spreken.

 

Figuratie verschijnt vanuit een andere laag, een diepte die niet vraagt om begrip maar om erkenning.
Een gezicht, een lichaam, een aanwezigheid die zich toont zonder dat ik haar roep.
De ziel ademt in die verschijning, niet als begrip, maar als ruimte waar het onzichtbare zichtbaar wil worden.

 

En in deze beweging klinkt een gedachte mee: “La claridad no nace de la razón, sino de la herida.”

Helderheid wordt niet geboren uit de rede, maar uit de wond. ( Maria Zambrano).

Het is precies daar — in de opening, in de breuk, in het niet-weten — dat mijn werk zijn richting vindt.

 

Terwijl ik werk, wisselen de bronnen van plaats. Abstractie wordt verschijning. Figuratie wordt impuls. Het hart daalt af in de diepte. De ziel beweegt naar buiten. Er is geen hiërarchie, geen schema, geen ordening die standhoudt. Alles is beweging.

Er bestaat een vorm van weten die niet voorafgaat aan het werk, maar erin ontstaat, in de beweging zelf. Een weten dat niet kiest tussen hart en ziel, maar beide laat spreken in hun eigen taal. Een weten dat niet vraagt om zekerheid, maar om aandacht. Het is een helderheid die niet losstaat van duisternis, een inzicht dat niet buiten mij ligt, maar zich aandient in het moment dat ik het toelaat.

 

Wanneer ik abstract werk, trilt er een innerlijke stroom die zich niet laat vangen in herkenning. Wanneer ik figuratief werk, verschijnt er een aanwezigheid die zich wil tonen, een menselijkheid die naar buiten komt. Maar deze bewegingen zijn niet gebonden aan hun namen. Abstractie kan verschijnen als ziel. Figuratie kan spreken als hart. De rollen wisselen, verschuiven, vervloeien.

 

Mijn werk ontstaat in dat wisselende landschap. Niet vanuit een vooraf bepaalde stijl. Niet vanuit een behoefte aan eenduidigheid. Niet vanuit een rationeel programma. Het ontstaat vanuit een innerlijke noodzaak die telkens een andere vorm zoekt — abstract, figuratief, ertussenin, er voorbij.

 

Ik volg geen consistentie. Ik volg de beweging die zich aandient. Een beweging die niet vraagt om uitleg, maar om aanwezigheid. Een beweging die niet vraagt om controle, maar om overgave. Een beweging die niet vraagt om richting, maar om trouw.

In dat veld, in die voortdurende verschuiving, herken ik de waarheid van mijn kunstenaarschap:

“De waarheid van een kunstenaar ligt niet in consistentie, maar in trouw aan de innerlijke beweging die zich aandient”.